The Elegy Recitation of Umm Salamah Outside Madinah
مرثيه خواني ام سلمه در خارج از مدينه
سيزدهم: مجلس امسلمه بود در خارج مدينه كه حضرت عزم خروج نمودند، به خدمت حضرت آمد، عرض كرد: اي فرزندم مرا محزون مكن به خروجت به سوي عراق، زيرا كه از جدت شنيدم كه فرمود: فرزندم حسين (عليهالسلام) در عراق كشته ميشود در زميني كه آن را كربلا مينامند، فرمود: اي مادر من نيز اين خبر را ميدانم، والبته مرا خواهند كشت، و اصلا چاره ندارد، و ميدانم روز شهادت خود را، و ميشناسم قاتل خود را، و محل دفن خود را، و ميشناسم كساني كه همراه من كشته ميشوند از اهل بيت و اصحاب، و اگر بخواهي اي مادر به تو نشان دهم آن موضع را، پس اشاره كرد زمينها پست شد و كربلا ظاهر گرديد پس به او نشان داد مدفن و معسكر و مقتل را، پس گريست امسلمه گريستن شديدي، وتسليم امر نمود به خدا، پس فرمود: اي مادر خداوند خواسته است كه مرا كشته ببيند، و عيال مرا اسير و پريشان و دربهدر ببيند، و اطفال مرا مذبوح و مظلوم، يا اسير و مغلوب ببيند، در حالتي كه استغاثه كنند كسي ياري ايشان ننمايد.و در روايت ديگر است كه امسلمه عرض كرد: جدت خاكي به من عطا كرده كه در شيشه است، فرمود: و الله البته من كشته خواهم شد هر چند به عراق نروم، پس قدري از خاك گرفت و به او داد و فرمود: اين را نيز در شيشه كن، پس چون ديدي كه مبدل به خون شود مانند آنخاك كه جدم به تو داده، پس بدان كه مرا شهيد كردهاند. [653] .چهاردهم: مجلس عمههاي آن حضرت در بيرون مدينه بود كه به خدمت آن حضرت آمدند، و مشغول نوحه و ندبه گشتند، حضرت فرمودند: شما را به خدا قسم ميدهم كه اين سر را فاش نكنيد كه معصيت خدا است گفتند: پس نوحه و گريه از براي كدام وقت بگذاريم، امروز مانند روزي است كه پيغمبر (صلي الله عليه و آله)خدا و علي (عليهالسلام) [ صفحه 237] السلام) و فاطمه (سلام الله عليها) و رقيه و امكلثوم و زينب از دنيا رفتند، ترا به خدا قسم ميدهيم كه خود را به كشتن ندهي، و بعضي از عمههايش عرض كردند كه من شنيدم جن را كه بر تو نوحه ميكردند. [654] .پانزدهم: مجلس آن حضرت بود در وقتي كه از مدينه بيرون آمد، پس چند فوج از ملائكه با حربهها به نزدش آمدند و سلام كردند، و گفتند: اي حجت خدا بر خلق بعد از جد و پدر و برادر، به درستي كه خداوند به ما ياري نمود جد تو را در چند موطن، و حال به ياري تو آمديم، حضرت فرمود: موعد ما و شما زمين شهادت من است، چون در آنجا برسم به نزد من آئيد، عرض كردند اي حجت خدا امر كن ما را به هر چه بخواهي كه ما مطيع و منقاديم، واگر از دشمني ميترسي در ركاب تو خواهيم بود، فرمود: راهي به سوي من ندارند، و اذيتي به من نميتوانند نمود، تا زماني كه به محل بقعهي خود برسم. [655] .شانزدهم: ايضا مجلس آن حضرت بود بعد از خروج از مدينه كه چند فوج از مسلمين جن بخدمتش آمدند، و عرض كردند: اي آقاي ما، ما از شيعيان و ياوران تو هستيم به هر چه بخواهي ما را امر نما، و اگر بفرمائي دشمنان تو را هلاك كنيم، ميكنيم، حضرت فرمود: خدا شما را جزاي خير دهد، آيا نخواندهايد قرآني كه بر جدم نازل شده كه ميفرمايد خدا: «هر جا باشيد مرگ به شما ميرسد هر چند در برجهاي محكم باشيد» [656] . و ايضا فرمود: «اگر در منزل خود بمانيد باز البته كساني كه بايد كشته شوند به محل مدفن خود خواهند شتافت.» [657] و اگر من در اينجا بمانم اين خلق بدبخت به چه امتحان ميشوند و كي در قبر من به كربلا دفن خواهد شد؟ و حال آنكه آن محل را خداوند از براي من از روز دحوالارض اختيار نموده، و مأمن شيعيان من در دنيا و آخرت قرار داده، و لكن شما در روز شنبه عاشورا نزد من آئيد كه در آخر آنروز مرا شهيد ميكنند، و كسي از اهل بيت من باقي نميگذارند، و سر مرا از براي يزيد خواهند برد، پس جماعت جن عرض [ صفحه 238] كردند: اي حبيب خدا و پسر حبيب خدا، اگر ما را مراعات امر شما نبود، هر آينه همهي دشمنان را هلاك ميكرديم، پيش از آنكه دست بر تو بيابند، فرمود: والله قدرت ما بر ايشان بيشتر از شما است، و لكن بايد حجت بر اين خلق تمام شود. [658] .
The Elegy Recitation of Umm Salamah Outside Madinah
The thirteenth gathering was that of Umm Salamah outside Madinah when Imām al-Ḥusayn (a.s.) resolved to depart.
She came to him and said:
“O my son, do not grieve me by your journey to Iraq, for I heard your grandfather say:
‘My son Imam Husain (a.s.) will be killed in Iraq in a land called Karbalāʾ.’”
The Imām replied:
“O my mother, I also know this. I will certainly be killed, and there is no way to avoid it. I know the day of my martyrdom, I know my killer, I know my place of burial, and I know those from my family and companions who will be martyred with me.
And if you wish, O mother, I can show you that place.”
Then he pointed, and the lands were unfolded before her. Karbalāʾ became visible, and he showed her the place of his burial, the encampment, and the place of martyrdom.
Umm Salamah wept intensely and submitted herself to the decree of Allah.
Then the Imām said:
“O mother, Allah has willed to see me slain, and to see my family taken captive, scattered, and driven from place to place. He has willed to see my children slaughtered, oppressed, captured, and overpowered, calling for help while no one comes to assist them.”
In another narration, Umm Salamah said:
“Your grandfather gave me some soil which I have preserved in a bottle.”
The Imām replied:
“By Allah, I shall certainly be killed, even if I do not go to Iraq.”
Then he took some soil and gave it to her and said:
“Place this also in a bottle. When you see it turn into blood, just like the soil my grandfather gave you, then know that I have been martyred.” [653]
The fourteenth gathering was that of the aunts of Imām al-Ḥusayn (a.s.) outside Madinah.
They came to him and began lamenting and mourning.
The Imām said:
“I adjure you by Allah not to spread this matter publicly, for that would be disobedience to Allah.”
They replied:
“Then for what day should we reserve our mourning and weeping?
Today is like the day on which the Messenger of Allah (s.a.w.a.), ʿAlī (a.s.), Fāṭimah (a.s.), Ruqayyah, Umm Kulthūm, and Zaynab departed from this world.
We implore you by Allah not to give yourself over to death.”
One of his aunts said:
“I heard the jinn lamenting and mourning over you.” [654]
The fifteenth gathering was that of Imām al-Ḥusayn (a.s.) when he departed from Madinah.
Several groups of angels carrying spears came to him, greeted him, and said:
“O Proof of Allah over His creation after your grandfather, your father, and your brother. Allah granted victory to your grandfather on many occasions, and now we have come to assist you.”
The Imām replied:
“The appointed meeting between you and me is the land of my martyrdom. When I arrive there, come to me.”
They said:
“O Proof of Allah, command us with whatever you wish, for we are obedient and submissive. If you fear your enemies, we shall accompany you.”
The Imām replied:
“They have no power over me and cannot harm me until I reach the place appointed for me.” [655]
The sixteenth gathering was also after his departure from Madinah.
Several groups of believing jinn came to him and said:
“O our master, we are your Shīʿah and your helpers. Command us as you wish. If you order us to destroy your enemies, we shall do so.”
The Imām replied:
“May Allah reward you with goodness.
Have you not read the Qur'an revealed to my grandfather in which Allah says:
أَيْنَمَا تَكُونُوا يُدْرِكْكُّمُ الْمَوْتُ وَلَوْ كُنتُمْ فِي بُرُوجٍ مُّشَيَّدَةٍ
‘Wherever you are, death will overtake you, though you are in lofty towers.’ (Qur'an 4:78, M. H. Shakir) [656]
And He also says:
لَوْ كُنتُمْ فِي بُيُوتِكُمْ لَبَرَزَ الَّذِينَ كُتِبَ عَلَيْهِمُ الْقَتْلُ إِلَىٰ مَضَاجِعِهِمْ
‘And if you had remained in your houses, those for whom slaughter was ordained would certainly have gone forth to the places where they were to lie down.’ (Qur'an 3:154, M. H. Shakir) [657]
If I were to remain here, then how would these wretched people be tested? And who would be buried in my grave at Karbalāʾ?
Allah chose that place for me from the day the earth was spread out, and made it a place of safety for my Shīʿah in this world and the next.
However, come to me on Saturday, the day of ʿĀshūrāʾ, for I shall be martyred at the end of that day. None of my household will remain except that they will be killed, and my head will be carried to Yazīd.”
The jinn said:
“O beloved of Allah and son of the beloved of Allah! Were it not for our obedience to your command, we would destroy all your enemies before they could reach you.”
The Imām replied:
“By Allah, our power over them is greater than yours. However, the proof of Allah must be completed against this people.” [658]
هفدهم: مجلسي بود در مسجدالحرام كه مرثيهخوان آن حضرت بود، و مستمع حاجيان بودند، و آنوقتي بود كه عزم بر سفر عراق نمود، پس ايستاد و خطبهاي خواند كه مضمونش اين است: «كه حمد و ثنا مخصوص ذات اله است و أزمهي امور منوط به مشيت و حول او است، و صلوات و سلام بر پيغمبر (صلي الله عليه و آله) و آل او باد، ثبت است مردن بر اولاد آدم مانند قلاده بر گردن دختران، و چه قدر مشتاقم به ملاقات گذشتگان خود، مانند اشتياق يعقوب به يوسف، و از براي من اختيار شده است مصرعي، كه ملاقات خواهم نمود آنرا، و گويا ميبينم اعضا و جوارح خود را در معرض پاره شدن از گرگان صحرا فيمابين نواويس و كربلا، پس پر كنند از من شكنبههاي خالي و شكمهاي گرسنهي خود را، و چارهاي نيست از روزي كه نوشته شده است به علم الهي، راضي هستيم ما اهل بيت بر رضاي خدا، و صبر مينمائيم بر بلاي او، و به ما عطا خواهد نمود اجر صابرين را، و از پيغمبر خدا، جدا نميشود اهل بيت او، بلكه در نزد او جمع خواهد شد در بهشت، و چشم او به ايشان روشن ميگردد، و در حق ايشان وفا خواهد گرديد، پس هر كس جان خو درا در راه خدا ميدهد و دل بر ملاقات خدا گذاشته پس با ما بيايد، كه من صبح كوچ خواهم كرد، انشاءالله». [659] .هجدهم: مجلس بود بيرون مكه، كه محمد بن الحنفية در شب خروج حضرت از مكه به خدمتش آمد، و عرض كرد: اي برادر، تو ميداني كه اهل كوفه با پدر و برادرت غدر كردند، و ميترسم كه با تو نيز خلاف نمايند، و به نظر من بهتر آنست كه در همين [ صفحه 239] مكه بماني كه اينجا محل امن است، و كسي را بر تو دست نخواهد بود، و فرمود: برادر ميترسم كه يزيد مرا بخدعه در اينجا بكشد، و حرمت حرم خدا شكسته شود، عرض كرد: پس به سوي يمن برو، يا به طرف صحرا، كه در آنجاها كسي را بر اذيت تو قدرت نيست، فرمود: در اين سخن تأمل خواهم كرد، چون سحر شد، حضرت امر به رحيل نمودند و روانه شدند، خبر به محمد رسيد، آمده زمام ناقه را گرفت، و عرض كرد: اي برادر آيا وعده نفرمودي تأمل خواهم كرد؟ پس چرا به اين تعجيل حركت نمودي؟ فرمود: چون تو رفتي پيغمبر (صلي الله عليه و آله) خدا به نزد من آمد، و فرمود: يا حسين بيرون رو كه خدا خواسته است تو را كشته ببيند، محمد گفت: (انا لله و انا اليه راجعون): [ما از آن خداونديم، و بيگمان به سوي او بازميگرديم.] [660]
The seventeenth gathering was in al-Masjid al-Ḥarām. The reciter of the elegy was Imām al-Ḥusayn (a.s.), and the listeners were the pilgrims.
This was when he had resolved to travel to Iraq. He stood and delivered a sermon, the meaning of which is as follows:
“Praise and glorification belong exclusively to Allah. The reins of all affairs are tied to His will and power. Blessings and peace be upon the Messenger of Allah (s.a.w.a.) and his family.
Death has been prescribed for the children of Adam just as a necklace is fixed around the neck of a young woman.
How greatly I long to meet my predecessors, just as Yaʿqūb longed for Yūsuf.
A place of martyrdom has been chosen for me, and I shall certainly meet it.
It is as though I see my limbs and body being torn apart by the wolves of the desert between Nawāwīs and Karbalāʾ, filling their empty stomachs and hungry bellies with my flesh.
There is no escape from a day that has already been written in the knowledge of Allah.
We, the Ahl al-Bayt, are pleased with the decree of Allah and are patient upon His trials. He will grant us the reward of the patient.
The family of the Messenger of Allah will never be separated from him. Rather, they will be gathered with him in Paradise. His eyes will be delighted by them, and the promises made concerning them will be fulfilled.
Therefore, whoever is ready to sacrifice his life in the path of Allah and has prepared his heart to meet Allah should accompany us, for I shall depart in the morning, if Allah wills.” [659]
The eighteenth gathering took place outside Makkah.
On the night of the Imām's departure from Makkah, Muḥammad ibn al-Ḥanafiyyah came to him and said:
“My brother, you know that the people of Kūfah betrayed your father and your brother. I fear that they will also betray you.
In my opinion, it would be better for you to remain here in Makkah, for this is a place of safety and no one will be able to harm you.”
The Imām replied:
“My brother, I fear that Yazīd may kill me here through treachery, and thus the sanctity of the Sacred Sanctuary of Allah would be violated.”
Muḥammad ibn al-Ḥanafiyyah said:
“Then go to Yemen or to the desert regions, where no one will have the power to harm you.”
The Imām replied:
“I shall reflect upon this suggestion.”
When dawn arrived, the Imām ordered preparations for departure and set out on his journey.
When Muḥammad learned of this, he came, took hold of the reins of the camel, and said:
“My brother, did you not promise that you would reflect upon the matter? Why then have you departed so quickly?”
The Imām replied:
“After you left, the Messenger of Allah (s.a.w.a.) came to me and said:
‘O Imam Husain (a.s.), depart, for Allah desires to see you martyred.’”
Muḥammad said:
إِنَّا لِلَّهِ وَإِنَّا إِلَيْهِ رَاجِعُونَ
“Surely we are Allah's and to Him we shall surely return.” (Qur'an 2:156, M. H. Shakir) [660]
پس چرا اين همه زنان را همراه ميبري و حال اينكه تو از براي شهادت ميروي؟ فرمود: جدم فرمود كه: اينها را ببر كه خدا خواسته كه ايشانرا اسير ببيند، پس محمد وداع نمود و برگشت. [661] .مترجم گويد: رضاي خدا به كشته شدن آن جناب و اسيري اهل بيتش، ملازمه ندارد با رضاي از قاتلين او، و اسيركنندگان اهل بيت او، و بيانش از براي عوام مشكل است، لكن من باب مثال ميگويم معروف است كه مادر وهب به فرزندش گفت: كه از تو راضي نشوم تا در ركاب فرزند پيغمبر (صلي الله عليه و آله) كشته نشوي، و مع ذالك به عمل قاتلش راضي نبود، فانهم.نوزدهم: مجلسي ديگر بود در خارج مكه كه عبدالله بن عباس و عبدالله بن زبير به خدمتش آمدند، و خواهش توقف كردند، حضرت فرمود: كه جدم مرا امر نموده است، و من خواهم رفت، پس ابنعباس بيرون آمد در حالتي كه ميگفت واحسيناه، پس عبدالله بن عمر به نزد آن جناب آمد و عرض كرد كه: صلح نما با اين جماعت گمراهان، و مبادا جنگ كني با ايشان كه كشته خواهي شد، فرمود: آيا نميداني كه از بياعتباري دنيا، سر يحيي را از براي زن زانيه هديه بردند؟ و بنياسرائيل در ميان طلوع فجر و طلوع [ صفحه 240] آفتاب هفتاد پيغمبر كشتند، پس در بازار نشستند، و بيع و شراء كردند، كه گويا هيچ عمل قبيحي از ايشان صادر نشده! و خدا ايشان را مهلت داد، بعد از ايشان انتقام كشيد؟ اي عبدالله از خدا بترس و دست از ياري من برندار. [662] .بيستم: منزل خزيميه بود كه چون آن حضرت در آن مقام نزول نمودند، صبح خواهرش زينب به خدمتش آمده عرض كرد: كه ديشب به جهت قضاي حاجت به صحرا رفتم، پس شنيدم كه هاتفي اشعاري ميخواند كه مضمونش اين است كه: اي چشم گريه كن بر جماعتي كه مرگ ايشان را ميراند به سوي ميعادشان، حضرت فرمود: هر چه خدا حكم فرموده البته خواهد شد. [663] .بيست و يكم: مجلس ثعلبيه بود چنانكه عبدالله بن سليمان و منذر بن مشمعل كه هر دو از قبيلهي بني اسدند روايت نمودهاند كه چون از حج فارغ شديم از براي ما خواستهاي نبود مگر اين كه به آن حضرت ملحق شويم تا ببينيم كار او به كجا خواهد كشيد، پس به سرعت ميآمديم تا اينكه به آن جناب رسيديم، ناگاه ديديم شخصي از طرف كوفه ميآيد، و چون نزديك رسيد و حسين (عليهالسلام) را ديد از راه منحرف شد، پس حضرت توقفي نمود كأنه ميخواست از او خبري پرسد، باز اعراض فرمود و روانه شد، پس ما به نزد آن مرد رفتيم و سلام كرديم، جواب داد، گفتيم: از كدام قبيله هستي؟ گفت از بنياسد، گفتيم ما نيز اسدي هستيم، تو كيستي؟ گفت: من بكر بن فلانم، پس ما هم بيان نسب خود نموديم، آنگاه گفتيم: خبر ده ما را از احوال كوفه، گفت: بلي از كوفه بيرون نيامدم مگر اينكه ديدم مسلم و هاني را كشته بودند و ريسمان به پاي ايشان بسته در ميان بازار ميكشيدند، پس برگشتيم به نزد حضرت، و با آن جناب روانه شديم تا اينكه به ثعلبيه وارد شديم، پس شتابان به نزد او رفتيم و سلام كرديم، جواب فرمود، پس عرض كرديم كه در نزد ما خبري است، اگر ميفرمائي مخفي عرض كنيم و اگر نه علانيه بگوئيم؟ پس نظري به سوي ما كرد، و نظري به سوي اصحاب نمود، و بعد فرمود: كه من [ صفحه 241] از ايشان چيزي را مستور نميكنم، گفتم: آن سواري را كه از كوفه ميآمد مشاهده نموديد؟ فرمود: بلي ميخواستم از او سؤال نمايم، گفتم: ما خبر او را معلوم نموديم، و او مردي است از قبيلهي ما، و صاحب عقل و صادق القول است، گفت: كه از كوفه بيرون نيامدم مگر بعد از آنكه مسلم و هاني را كشتند، فرمود: «انا لله و انا اليه راجعون»، خدا رحمت كند ايشان را، و تكرار ميكرد اين كلام را، پس عرض كرديم: تو را به خدا از اينجا برگرد، و خود را و اهل بيت را تلف منما، كه دركوفه ياوري نداري، بلكه همه با دشمن تو خواهند بود، پس نظري به سوي اولاد عقيل نمود، و فرمود: چه ميگوئيد؟ عرض كردند: نه والله بر نميگرديم مگر اينكه خون مسلم را مطالبه نمائيم يا به او ملحق شويم، پس حضرت رو بما نمود و فرمود: زندگاني بعد از آن جوانان خيري ندارد، دانستيم كه عازم است بر مسير، پس عرض كرديم: خدا از براي تو خير مقدر نمايد، فرمود: خدا شما را رحمت كند، پس اصحاب عرض كردند كه مقام شما در نزد اهل كوفه مانند مسلم نخواهد بود بلكه چون به كوفه رسي اهل كوفه به ياري تو مسارعت خواهند نمود، حضرت سكوت كرد و جوابي به ايشان نداد. [664]
Muḥammad ibn al-Ḥanafiyyah then said:
“Why are you taking all these women with you when you are going toward martyrdom?”
The Imām replied:
“My grandfather said to me:
‘Take them with you, for Allah desires to see them as captives.’”
Then Muḥammad bade him farewell and returned. [661]
The translator says:
Allah's pleasure with the martyrdom of Imām al-Ḥusayn (a.s.) and the captivity of his family does not imply His pleasure with those who killed him and took his family captive. Explaining this to ordinary people is difficult.
By way of example, it is well known that the mother of Wahb said to her son:
“I will not be pleased with you until you are martyred in the company of the son of the Messenger of Allah (s.a.w.a.).”
Yet she was not pleased with the action of his killer.
The nineteenth gathering was another gathering outside Makkah.
ʿAbdullāh ibn ʿAbbās and ʿAbdullāh ibn al-Zubayr came to the Imām and urged him to remain where he was.
The Imām replied:
“My grandfather has commanded me, and I shall go.”
Ibn ʿAbbās departed saying:
“Alas for Imam Husain (a.s.)!”
Then ʿAbdullāh ibn ʿUmar came to the Imām and said:
“Make peace with these misguided people and do not fight them, for you will be killed.”
The Imām replied:
“Do you not know that among the signs of the worthlessness of this world is that the head of Yaḥyā (a.s.) was presented as a gift to an adulterous woman?
And Banī Isrāʾīl killed seventy prophets between dawn and sunrise, then sat in their marketplaces buying and selling as though they had committed no evil deed.
Allah gave them respite, but afterwards He took vengeance upon them.
O ʿAbdullāh, fear Allah and do not withhold your support from me.” [662]
The twentieth gathering took place at Khuzaymiyyah.
When the Imām stopped there, the next morning his sister Zaynab (a.s.) came to him and said:
“Last night I went out into the desert for a need, and I heard an unseen caller reciting verses whose meaning was:
‘O eye, weep for a people whom death is driving toward their appointed meeting.’”
The Imām replied:
“Whatever Allah has decreed shall certainly come to pass.” [663]
The twenty-first gathering took place at Thaʿlabiyyah.
ʿAbdullāh ibn Sulaymān and Mundhir ibn Mushmaʿil, both from Banī Asad, narrated:
“When we completed the pilgrimage, our only desire was to join Imām al-Ḥusayn (a.s.) and see what would become of his affair.
We travelled quickly until we reached him.
Then we saw a rider approaching from Kūfah. When he came near and saw Imām al-Ḥusayn (a.s.), he turned away from the road.
The Imām paused as though he wished to ask him for news, but then continued on his journey.
We approached the man, greeted him, and asked:
‘From which tribe are you?’
He replied:
‘From Banī Asad.’
We said:
‘We too are from Banī Asad. Who are you?’
He said:
‘I am Bakr ibn so-and-so.’
We then introduced ourselves and asked:
‘Tell us about the situation in Kūfah.’
He replied:
‘I did not leave Kūfah until after I had seen Muslim ibn ʿAqīl and Hānī killed and dragged through the marketplace with ropes tied to their feet.’
We then returned to the Imām and continued travelling with him until we reached Thaʿlabiyyah.
There we hurried to him, greeted him, and said:
‘We have some news. If you wish, we can tell you privately, otherwise we can speak openly.’
The Imām looked toward us, then toward his companions, and said:
‘I conceal nothing from them.’
We said:
‘Did you see that rider who was coming from Kūfah?’
He replied:
‘Yes, I wished to ask him for news.’
We said:
‘We learned his information. He is a man from our tribe, intelligent and truthful. He said that he left Kūfah only after Muslim and Hānī had been killed.’
The Imām then said:
إِنَّا لِلَّهِ وَإِنَّا إِلَيْهِ رَاجِعُونَ
“Surely we are Allah's and to Him we shall surely return.” (Qur'an 2:156, M. H. Shakir)
Then he repeatedly said:
“May Allah have mercy upon them.”
We then said:
‘For the sake of Allah, return from here and do not expose yourself and your family to destruction. You have no supporters in Kūfah; rather, all of them will be against you.’
The Imām looked toward the sons of ʿAqīl and asked:
‘What do you say?’
They replied:
‘No, by Allah! We shall not return until we either avenge the blood of Muslim or join him.’
The Imām then turned toward us and said:
‘There is no good in life after those young men.’
We realized that he was firmly determined to continue his journey.
So we said:
‘May Allah decree goodness for you.’
He replied:
‘May Allah have mercy upon you.’
Then some of the companions said:
‘Your position among the people of Kūfah is not like that of Muslim. When you arrive in Kūfah, the people will hasten to support you.’
The Imām remained silent and gave them no reply. [664]
و سيد (ره) گفته است كه: خبر مسلم در منزل زباله به آن حضرت رسيد، پس حضرت روانه شدند و فرزدق شاعر به آن جناب برخورد، و عرض كرد: چگونه اعتماد بر اهل كوفه مينمائي؟ و حال اينكه ايشان پسر عمت مسلم را با يارانش كشتند، حضرت گريست و فرمود: خدا رحمت كند مسلم را كه به سوي بهشت جاودان روان شد، و آنچه بر او بود به عمل آورد و بر ما باقي است، پس اشعاري خواند كه مضمونش اين است كه، اگر زندگاني دنيا در نظر ابناي آن نفيس و مرغوب است، پس دار آخرت و ثواب خدا البته بالاتر و بهتر است، و اگر ابدان انسان عاقبتش مرگ خواهد بود، پس كشته شدن در راه خدا البته افضل است، و اگر روزيها بتقدير خدا مقدر شده، پس كمتر حرص كردن در آن اجمل است، پس اگر مال دنيا گذاشتني و گذشتني است، پس چرا عاقل بخل ورزد. [665] . [ صفحه 242] بيست و دوم: مجلسي بود در بطن عقبه كه عمرو بن لوذان به خدمتش رسيد، و عرض كرد: به كجا ميروي يا اباعبدالله؟ فرمود: به كوفه ميروم، عرض كرد: ترا به خدا برگرد كه نميروي مگر به سوي نيزهها و شمشيرها، و اگر اهل كوفه امر را از براي تو مسلم كرده [بودند] پيش از آنكه در كوفه وارد شوي، ضرري نداشت رفتن تو، اما حال هيچ صلاح نيست، فرمود: اي بندهي خدا، از براي من مخفي نيست، و لكن امر خدا واقع خواهد شد. [666]
Sayyid (r.a.) has narrated that the news of Muslim's martyrdom reached Imām al-Ḥusayn (a.s.) at the station of Zubālah.
The Imām continued his journey, and along the way the poet Farazdaq met him and said:
“How can you rely upon the people of Kūfah when they have killed your cousin Muslim and his companions?”
The Imām wept and said:
“May Allah have mercy upon Muslim. He has gone on to everlasting Paradise. He fulfilled the duty that was upon him, while our duty still remains.”
Then he recited verses whose meaning is:
“If the life of this world appears precious and desirable to its people, then surely the abode of the Hereafter and the reward of Allah are higher and better.
If the end of every human body is death, then being killed in the path of Allah is certainly more virtuous.
If sustenance has already been apportioned by Allah's decree, then showing less greed for it is more becoming.
And if the wealth of this world must eventually be left behind, then why should an intelligent person be miserly concerning it?” [665]
The twenty-second gathering took place at Baṭn al-ʿAqabah.
There, ʿAmr ibn Lawdhān came to Imām al-Ḥusayn (a.s.) and said:
“O Abā ʿAbdillāh, where are you going?”
The Imām replied:
“I am going to Kūfah.”
He said:
“I implore you by Allah to turn back. You are going only toward spears and swords.
Had the people of Kūfah firmly established the matter for you before your arrival, then there would have been no harm in your going.
But under the present circumstances, there is no benefit in it.”
The Imām replied:
“O servant of Allah, this matter is not hidden from me. However, the command of Allah shall certainly come to pass.” [666]
.و بعد از اين مجلس تا مجلس سيام شروع نمود در مرثيه خواندن از براي خودش، پس اينها مرثيهي حسين (عليهالسلام) است از براي حسين (عليهالسلام) و هر مجلس از براي مصيبت مخصوصي است از مصيبتهايش، چنانكه در مكه مرثيه گفت، نسبت به اعضاي پاره پارهي خودش و آن گذشت، و در اين مجلس مرثيه گفت.يعني فرمود: به آن شخص كه ولله مرا وانگذارند تا اينكه اين پارهي خون بسته را از شكم من بيرون آورند.و اين كلام اشاره است به اينكه قلب مباركش از شدايد دنيا خون شده، و بيرون آوردنش اشاره است به آن تير سه شعبه كه به قلبش زدند و خونش را جاري نمودند، پس دست مباركش را به زير آن گرفت تا پر شد و به سر و صورت خود ماليد، فدايت پدر و مادرم آقا، تو، مهجهي همهي شيعيان را محترق نمودي به اين كلام، و جگرهاي ايشان را پاره كردي، و اشك ايشان را جاري ساختي، عجب كلام دردناكي است.بيست و سوم: هر منزل بود، در وقت بار كردن و به منزل فرود آمدن، از براي خود مرثيه ميفرمود، و مكرر ياد ميكرد از حضرت يحيي (عليهالسلام) و ميگفت: از پستي و بياعتباري دنيا آن است كه سر يحيي را از براي زن زانيه به هديه بردند، پس ميگريست. [667] .
And after this gathering, until the thirtieth gathering, he began reciting elegies for himself. So these are the elegies for Imam Husain (a.s.) (peace be upon him) on behalf of Imam Husain (a.s.) (peace be upon him), and each gathering pertains to a specific tragedy among his tragedies, just as he recited an elegy in Mecca regarding his dismembered body parts, and that passed. And in this gathering, he recited an elegy. That is, he said: "By God, do not abandon me until they bring out this bloodied fragment from my abdomen." And this statement alludes to the fact that his blessed heart was made bloody by the tribulations of this world, and bringing it out refers to that three-pronged arrow which struck his heart and made his blood flow. Then he took his blessed hand beneath it until it was filled and smeared it upon his head and face. May my father and mother be sacrificed for you, O Master; you have ignited the heart of all the Shi'ahs with this statement, you have ripped their innards, and you have caused their tears to flow. What a painful statement it is.
The twenty-third: At every stop, at the time of loading and taking down, he would recite an elegy for himself, and he frequently remembered His Eminence Yahya (peace be upon him) and would say: "The lowliness and insignificance of this world is such that they took the head of Yahya as a gift for a sinful woman," and he would weep.[667]