The Imam's (a.s.) Request for Support from His Enemies in Order to Complete the Proof

طلب ياري كردن آن حضرت از دشمنانش به جهت اتمام حجت

ششم: طلب ياري نمودن آن حضرت بود از دشمنان خودش به جهت اتمام حجت، پس اولا طلب ياري نمود از حر، و لشكرش، در وقتي كه مانع شدند آن جناب را از برگشتن و ثانيا از ابن‌سعد در شب ششم.اما اول پس چون حر با اصحابش به خدمت حضرت رسيدند، و ايشان را آب داد، با آن جناب روانه شدند تا اينكه وقت نماز ظهر رسيد، حضرت امر فرمودند: حجاج بن مسروق اذان گفت، پس حضرت با ازار و رداء بيرون آمد و حمد و ثناي خدا را به جاي آورد، پس فرمود: اي مردم من به سوي شما نيامدم مگر بعد از آنكه خطوط و رسل شما به [ صفحه 312] نزد من آمد، كه بيا به سوي ما كه ما امامي نداريم، شايد خدا امر ما را به تو جمع كند بر هدايت و حق، حال اگر به همان خيال هستيد، پس تجديد بيعت و عهد خود را بنمائيد، تا مطمئن شوم، و اگر از رأي خود برگشته‌ايد، و از آمدن من كراهت داريد، پس بر مي‌گردم به سوي مقامي كه از آنجا آمده‌ام، پس همه ساكت شدند، و هيچ سخن نگفتند، پس بمؤذن فرمود: اقامه بگو، آن گاه به حر فرمود: اگر مي‌خواهي با اصحاب خود نماز بگذار، عرض كرد: بلكه [من] هم با شما نماز مي‌كنم: پس حضرت نماز كرد، و به خيمه مراجعت نمود، و حر بااصحابش به مجلس خود رفت، و حر در خيمه‌ي خود بود با پانصد نفر از اصحابش، و باقي در آفتاب هر يك به سايه‌ي اسب خود پناه بردند، و چون وقت عصر رسيد، حضرت امر فرمود كه مهياي رفتن شويد، و به مؤذن فرمود كه اذان عصر را بگويد، و نماز خواند، پس رو كرد به آن جماعت، و حمد و ثناي الهي به جاي آورد، پس فرمود: اي جماعت اگر از خدا بترسيد، و حق را به محلش واگذاريد به رضاي خدا نزديك‌تر خواهيد بود، و ما اهل بيت محمد (صلي الله عليه و آله) اولي هستيم به ولايت امر، از اين اشخاصي كه مدعي آن هستند، كه اهليت آن را ندارند، و در ميان شما به ظلم و تعدي رفتار مي‌كنند، و اگر از ولايت ما امتناع داريد، بر جهالت خود اقرار مي‌نمائيد، و رأي شما به غير از آن قسمي است كه خطوط شما متضمن بوده برمي‌گردم به سوي محل خود، پس حر عرض كرد كه: به خدا قسم من نمي‌دانم كه چه بوده است آن خطوط كه مي‌فرمائي، پس حضرت امر فرمودند به بعض اصحاب، كه آن دو خرج را بيرون آور، پس بيرون آورد، هر دو خرج را كه مملو بودند از خطوط اهل كوفه، و پيش حضرت ريختند، حر عرض كرد كه ما از اين اشخاصي نيستيم كه خطي نوشته باشيم، و مأموريم كه چون به خدمت برسيم جدا نگرديم تا ترا به نزد ابن‌زياد ببريم در كوفه، حضرت فرمود: مرگ به تو نزديك‌تر است از اين خيال [939] .و اما طلب ياري نمودن آن جناب از ابن‌سعد، پس تفصيلش آن است كه حضرت رسولي به نزد او فرستاد كه من مي‌خواهم با تو سخن گويم، پس مرا ملاقات نما فيما بين [ صفحه 313] دو لشكر، پس ابن‌سعد ملعون با بيست نفر بيرون آمد، و حضرت هم با بيست نفر تشريف بردند، و چون به هم رسيدند، حضرت امر فرمود به اصحاب خود كه دورشد، و ماند با آن جناب برادرش عباس و پسرش علي‌اكبر، و ابن‌سعد نيز اصحاب خود را دور نمود، باقي ماند پسرش حفص و غلامش، پس حضرت فرمود: واي بر تو اي پسر سعد، از خدا نمي‌ترسي كه معاد تو به سوي او است، با من مقاتله مي‌كني؟ و حال آنكه مي‌داني پسر كيستم، بگذار اين قوم را و با من باش، كه آن از براي تو در پيش خدا بهتر است، آن ملعون گفت: مي‌ترسم خانه‌ام را در كوفه خراب كنند، حضرت فرمود: من آنرا از براي تو بنا مي‌كنم، عرض كرد: مي‌ترسم مزرعه[ام] را بگيرند، حضرت فرمود: من عوض آن به تو مي‌دهم از مال خود در حجاز، گفت: بر عيال خود مي‌ترسم، حضرت سكوت فرمودند، و جوابي به او ندادند، و اعراض نمودند، و فرمودند: چه مي‌شود ترا، خدا در فراشت ذبح نمايد به زودي، و تو را نيامرزد در محشر، و قسم به خدا كه من اميد دارم، كه از گندم عراق نخوري مگر اندكي، ابن‌سعد از روي استهزاء گفت: در جو كفايت است از گندم (لعنة الله عليه) [940] .

The Imam's (a.s.) Request for Support from His Enemies in Order to Complete the Proof

The sixth instance was that the Imam (a.s.) sought support even from his own enemies in order to complete the proof (ḥujjah) against them.

First, he sought support from Hurr and his army when they prevented him from returning.

Secondly, he sought support from Ibn Saʿd on the sixth night.

As for the first:

When Hurr and his companions arrived before the Imam (a.s.), and after the Imam had provided water to them, they continued travelling alongside him until the time of the noon prayer arrived.

The Imam (a.s.) ordered Hajjaj ibn Masruq to call the adhān.

Then the Imam (a.s.) came out wearing his izār and ridāʾ, praised and glorified Allah, and said:

“O people! I did not come to you until your letters and messengers came to me,

[ صفحه 312]

saying:

‘Come to us, for we have no Imam. Perhaps Allah will unite our affairs through you upon guidance and truth.’

Now, if you remain upon that same view, then renew your pledge and covenant so that I may feel assured.

But if you have changed your opinion and dislike my coming, then I shall return to the place from which I came.”

All of them remained silent and said nothing.

Then the Imam (a.s.) said to the muʾadhdhin:

“Recite the iqāmah.”

After that he said to Hurr:

“If you wish, lead your companions in prayer.”

Hurr replied:

“Rather, I shall pray behind you.”

The Imam (a.s.) then led the prayer and afterwards returned to his tent.

Hurr and his companions returned to their own camp.

Hurr remained in his tent with five hundred of his men, while the rest stayed beneath the sun, each seeking shade beneath his horse.

When the time of the afternoon prayer arrived, the Imam (a.s.) ordered his companions to prepare for departure and instructed the muʾadhdhin to call the adhān for ʿAsr.

After leading the prayer, he turned toward the people, praised and glorified Allah, and said:

“O people! If you fear Allah and place the truth where it belongs, that would be closer to the pleasure of Allah.

We, the Ahl al-Bayt of Muhammad (s.a.w.a.), have more right to the authority and leadership than these people who claim it for themselves despite not being worthy of it, and who deal with you through oppression and transgression.

If, however, you refuse our authority, persist in your ignorance, and your present opinion differs from what your letters expressed, then I shall return to my homeland.”

Hurr replied:

“By Allah, I do not know anything about the letters of which you speak.”

The Imam (a.s.) then ordered one of his companions:

“Bring out those two saddlebags.”

The two saddlebags, filled with the letters of the people of Kufah, were brought and emptied before him.

Hurr said:

“We are not among those who wrote these letters.

We have merely been ordered that when we meet you, we are not to leave you until we bring you before Ibn Ziyad in Kufah.”

The Imam (a.s.) replied:

“Death is nearer to you than the fulfillment of that hope.” [939]

As for the Imam's (a.s.) request for support from Ibn Saʿd:

Its details are that the Imam (a.s.) sent a messenger to him saying:

“I wish to speak with you. Meet me between

[ صفحه 313]

the two armies.”

The accursed Ibn Saʿd came out with twenty men, and the Imam (a.s.) also came with twenty men.

When they met, the Imam (a.s.) ordered his companions to withdraw, leaving only his brother Abbas (a.s.) and his son Ali al-Akbar (a.s.) with him.

Likewise, Ibn Saʿd dismissed his companions, leaving only his son Hafs and his servant.

The Imam (a.s.) then said:

“Woe unto you, O son of Saʿd! Do you not fear Allah, to whom you shall return?

You are fighting against me while knowing who I am.

Leave these people and come with me, for that will be better for you before Allah.”

The accursed man replied:

“I fear that my house in Kufah will be destroyed.”

The Imam (a.s.) said:

“I shall rebuild it for you.”

He replied:

“I fear that my land and property will be confiscated.”

The Imam (a.s.) said:

“I shall compensate you for it from my own wealth in the Hijaz.”

He replied:

“I fear for my family.”

The Imam (a.s.) remained silent and gave him no answer.

Then he turned away from him and said:

“May Allah deal with you! May He soon cause you to be slaughtered upon your bed, and may He not forgive you on the Day of Gathering.

By Allah, I hope that you shall not eat much of the wheat of Iraq.”

Ibn Saʿd mockingly replied:

“Barley will suffice me in place of wheat.”

«لعنة الله عليه»

“May the curse of Allah be upon him.” [940]