Editor's Introduction
[ صفحه 31]
زندهي جاويد
سوم شعبان 1413 ه.«سوم شعبان» واژهاي زنده، يادآور خاطرهاي ارزنده، پيامآور حادثهاي زيبنده، پرتوي از نوري درخشنده و فروغي از يك مشعل تابنده، بر فراز قرون و اعصار، از گذشته تا آينده.يكهزار و چهارصد و دهسال پيش در چنين روزي [15] سفينهي پرجلال خورشيد همانند عروسي زيبا و اندوهگين حركت كرده، فروغش چون قطرهي اشكي زرين بر صورت سخت كوههاي مدينه لغزيد و پائين آمد. در و ديوار شهر تاريخي مدينه را غرق نور ساخت. هنگامي كه بر فراز صحن و سراي علي و فاطمه (سلام الله عليهما) قرار گرفت، احساس شرم كرد، زيرا دومين گل از گلستان فاطمه شكفته بود، انوار درخشان قنداقهي حسين (عليهالسلام) فروغ جهانتاب خورشيد را بيفروغ مينمود.مردم مدينه از دريافت خبر مسرتبخش ميلاد خجستهي آن مشعل هدايت غرق شادي و سرور بودند، دسته دسته به پيشگاه رسولخدا (صلي الله عليه و آله) ميشتافتند، تا قدم نو رسيده را تبريك و تهنيت بگويند.همه خندان و شادان، از خوشحالي در پوست نميگنجيدند، ولي خاندان رسالت، اندوهي گران در دل نهان داشتند، كه آثار كتمان آن در ميان شاديها و هلهلهها خودنمائي ميكرد. [ صفحه 32] انگيزهي اين غم و اندوه آرام آرام بازگو شد و هالهاي از غم بر چهرهي همگان سايه انداخت.آري پيك وحي پيش از ولادت آن مولود مسعود بر پيامبر اكرم (صلي الله عليه و آله) فرود آمده، اخبار جانسوز و حوادث جانگداز عاشوراي حسيني را گزارش داده بود.اخبار كمرشكن شهادت امام حسين (عليهالسلام) كه پس از گذشت چهارده قرن دل عاشقان را ميسوزاند، با دل پرمهر مادر پرعاطفهاي چون فاطمهي اطهر (سلام الله عليها) چه ميكند؟!سيلاب اشك از ديدگان اشكبار فاطمه بر چهرهي غمگسارش فروميريخت، و لحظهاي از ياد آن مصائب جانگداز نميآسود، تا رسولاكرم (صلي الله عليه و آله) از قيام شكوهمند منتقم خون مظلومان تاريخ: حضرت بقية الله (ارواحنا فداه) خبر داد و دل حضرت زهرا (سلام الله عليها) تسكين يافت و لبان نازكتر از گلش، بكشفت و تبسمي تلخ بر لبانش نقش بست.منطق وحي اندوه سنگين صديقهي طاهره را در قرآن كريم بازگو ميكند:(و وصينا الانسان بوالديه احسانا، حملته امه كرها و وضعته كرها): [انسان را در مورد مادرش به نيكي توصيه كرديم، كه او را از روي اكراه حمل كرد و در حال اكراه بنهاد.] [16] .در احاديث فراواني تصريح شده كه اين آيه در پيرامون امام حسين و مادرش حضرت زهرا (سلام الله عليهما) نازل شده است. [17] .پنجاه و هفت سال بعد در چنين روزي [18] سالار شهيدان وارد مكهي معظمه شد تا در مراسم حج شركت نموده، قربانيان خود را به قربانگاهشان رهبري كند. [ صفحه 33] روز ترويه (هشتم ذيحجه) كه حاجيان قربانيهاي خود را به سوي عرفات ميبردند تا در دهم ذيحجه در مني ذبح كنند، پيشواي شهيدان با قربانيان خود به سوي كوفه حركت نمود، تا قربانيان خود را در روز دهم محرم در مناي عشق قرباني نمايد و حماسه بيافريند، و در پيكر اجتماع مبتلا به كمخوني خون تزريق كند و خود حيات جاويد بيابد، كه زندگي جاويد جز اين اين طريق به دست نيايد:زنده را زنده نخوانند كه مرگ از پي اوست بلكه زنده است شهيدي كه حياتش ز قفاست [19] .
Editor's Introduction
The Ever-Living One
3rd Sha‘ban 1413 A.H.
“Third of Sha‘ban” is a living expression, recalling a precious memory, bearing the message of a beautiful event, a ray from a shining light and a gleam from a radiant torch, standing above the centuries and ages, from the past to the future.
One thousand four hundred and ten years ago, on such a day [15], the majestic vessel of the sun moved like a beautiful yet sorrowful bride. Its radiance slipped down like a golden tear upon the rugged mountains of Madinah. It flooded the walls and houses of the historic city of Madinah with light.
When it reached above the courtyard and house of Ali and Fatimah (a.s.), it felt ashamed, for the second flower from Fatimah’s garden had blossomed. The brilliant lights shining from the cradle of Imam Husain (a.s.) rendered the world-illuminating light of the sun dim.
The people of Madinah, upon receiving the joyful news of the blessed birth of that torch of guidance, were immersed in happiness and delight. Group after group they hastened to the presence of the Messenger of Allah (s.a.w.a.) to congratulate him on the arrival of the newborn child.
All were smiling and rejoicing, unable to contain their happiness. Yet the Household of Prophethood concealed a heavy sorrow within their hearts, the signs of which appeared amidst the celebrations and expressions of joy.
[ صفحه 32]
The reason for this grief and sorrow gradually became known, and a cloud of sadness cast its shadow over everyone.
Yes, before the birth of that blessed child, the messenger of revelation had descended upon the Noble Prophet (s.a.w.a.) and informed him of the heart-rending news and devastating events of the Husaini Ashura.
What would the crushing news of the martyrdom of Imam Husain (a.s.), which still burns the hearts of lovers after fourteen centuries, do to the compassionate heart of a loving mother such as Fatimah al-Zahra (a.s.)?
Streams of tears flowed from the tearful eyes of Fatimah onto her sorrowful face, and for a moment she found no rest from remembering those heartbreaking tragedies.
Then the Messenger of Allah (s.a.w.a.) informed her about the glorious uprising of the Avenger of the blood of the oppressed throughout history, Hazrat Baqiyyat Allah (may our souls be sacrificed for him). Thereupon the heart of Lady al-Zahra (a.s.) found comfort, her lips—more delicate than a flower—opened, and a bittersweet smile appeared upon them.
The language of revelation describes the profound sorrow of al-Siddiqah al-Tahirah (a.s.) in the Noble Qur'an:
وَوَصَّيْنَا الْإِنْسَانَ بِوَالِدَيْهِ إِحْسَانًا، حَمَلَتْهُ أُمُّهُ كُرْهًا وَوَضَعَتْهُ كُرْهًا
“And We have enjoined upon man kindness toward his parents. His mother carried him with hardship and gave birth to him with hardship.” (Surah al-Ahqaf 46:15) [16]
It has been explicitly stated in numerous narrations that this verse was revealed concerning Imam Husain (a.s.) and his mother, Lady al-Zahra (a.s.). [17]
Fifty-seven years later, on this very day [18], the Master of Martyrs entered Makkah al-Mukarramah to participate in the rites of Hajj and to lead his sacrificial offerings toward their place of sacrifice.
[ صفحه 33]
On the Day of Tarwiyah (the eighth of Dhu al-Hijjah), when the pilgrims were leading their sacrificial animals toward Arafat so that they might be slaughtered in Mina on the tenth of Dhu al-Hijjah, the Leader of the Martyrs set out with his own sacrifices toward Kufah, so that on the tenth of Muharram he might sacrifice them in the Mina of Divine Love, create an everlasting epic, inject blood into the body of a society afflicted with weakness and lifelessness, and thereby attain eternal life for himself.
For everlasting life is attained by no path other than this:
زنده را زنده نخوانند كه مرگ از پي اوست بلكه زنده است شهيدي كه حياتش ز قفاست [19]
“They do not call one truly living whose death follows behind him; Rather, truly living is the martyr whose life comes after him.”
چهارده ستون از ستونهاي قرون، با همهي ساعتها و روزها و سالهايش، چون حبهي نمكي بر كف اقيانوس آب شد و ناپديد گشت، ولي نام مقدس سالار شهيدان، همچنان بر فراز قرون و اعصار ميدرخشد.هر روزي كه ميگذرد ابعاد تازهاي از نهضت امام حسين (عليهالسلام) جلوه ميكند. مراسم عاشوران حسيني هر سال باشكوهتر از سال پيش برگزار ميگردد.امام حسين مرز عقيده را درهم شكسته، از هر كيش و آئيني دلهائي را به سوي خود جلب و جذب كرده است.امام حسين پيشتاز شهيداني است كه سرود پيروزي خونرنگ خود را در خيمهي تاريخ نواختند و بزرگترني سرمشق را به آزاديخواهان و مصلحان جهان دادند.«گاندي» مصلح بزرگ هند ميگويد:«من براي ملت هند هيچ تازهاي نياوردم، بلكه فقط نتيجهاي را كه از مطالعات خود در پيرامون قهرمان كربلا به دست آورده بودم، براي ملت هند به ارمغان آوردم. اما اگر بخواهيم هند را نجات دهيم واجبست همان راهي را بپيمائيم كه حسين بن علي پيمود» [20] .سخنپردازان هر قدر به وصف او پردازند و شرح قهرماني او را در نوشتههاي خود برتر از قهرماني پهلوانان افسانهاي ترسيم نمايند، باز هم در برابر حقيقت قهرماني او بس [ صفحه 34] ناچيز خواهد بود.حتي كساني كه با مكتب حياتبخش اسلام آشنا نيستند، در برابر شجاعتها و شهامتهاي امام حسين (عليهالسلام) سر تعظيم فرود ميآورند، و راهي را كه در برابر دشمن خونآشام خود برگزيد ميستايند. «ماريين آلماني» در اين رابطه ميگويد:«امام حسين اول شخص سياستمداري بود كه تا به امروز احدي چنين سياست مؤثري اختيار ننموده است. اگر حادثهي خونين كربلا پيش نميآمد، قطعا اسلام به اين حالت باقي نبود، و ممكن بود اسلام و اسلاميان يكباره محو و نابود گردند.» [21] .اقبال لاهوري كه از مكتب تشيع بيگانه است، به هنگام ارزيابي قيام حسيني و آثار ارزشمند آن در حفظ استقلال ممالك اسلامي و قطع ايادي اجنبي ميگويد:تا قيامت قطع استبداد كرد موج خون او چمن ايجاد كردخون او تفسير اين اسرار كرد ملت خوابيده را بيدار كرداينهمه تأكيد براي اقامهي مجالس عزاداري براي آنست كه جهان اسلام با مكتب حياتبخش حسيني آشنا شوند و از راه او پيروي كنند:از حسين اكتفا به نام حسين نبود در خور مقام حسينبلكه بايد كه خلق دريابند علت اصلي قيام حسين [22] .محمدعلي جناح، قائد اعظم و مؤسس پاكستان ميگويد:«هيچ نمونهاي از شجاعت بهتر از آنكه امام حسين (عليهالسلام) از لحاظ فداكاري و جانبازي نشان داد، در عالم پيدا نميشود. به عقيدهي من تمامي مسلمين بايد از اين شهيد كه خود را در سرزمين عراق قربان كرد سرمشق بگيرند و از او پيروي كنند.» [23]
Fourteen centuries, with all their hours, days, and years, melted away and vanished like a grain of salt upon the surface of an ocean. Yet the sacred name of the Master of the Martyrs (a.s.) continues to shine above the centuries and ages.
With every passing day, new dimensions of the movement of Imam Husain (a.s.) become manifest. The ceremonies of Husaini Ashura are held each year with greater magnificence than the year before.
Imam Husain (a.s.) shattered the boundaries of creed and belief, attracting and drawing hearts toward himself from every religion and school of thought.
Imam Husain (a.s.) is the foremost among the martyrs who sang the crimson anthem of victory in the tent of history, and he provided the greatest example for the freedom-seekers and reformers of the world.
Gandhi, the great reformer of India, says:
“I did not bring anything new to the people of India. Rather, I merely presented to the nation of India the conclusions that I had obtained through my studies concerning the Hero of Karbala. If we wish to save India, it is necessary that we follow the very path that Imam Husain (a.s.) ibn Ali (a.s.) followed.” [20]
No matter how much writers describe him and portray the account of his heroism as greater than the heroism of legendary champions, it will still remain insignificant before the reality of his heroism.
Even those who are unfamiliar with the life-giving school of Islam bow their heads in reverence before the courage and bravery of Imam Husain (a.s.), and they praise the path that he chose in confronting his bloodthirsty enemy.
Marien Almani says regarding this matter:
“Imam Husain (a.s.) was the first statesman who adopted a political strategy so effective that no one has employed anything similar up to this day. Had the bloody event of Karbala not occurred, Islam certainly would not have remained in its present form, and it is possible that Islam and the Muslims would have been completely erased and destroyed.” [21]
Muhammad Iqbal Lahori, although not affiliated with the school of Shi‘ism, says while evaluating the Husaini uprising and its valuable effects in preserving the independence of Islamic lands and cutting off foreign domination:
تا قيامت قطع استبداد كرد موج خون او چمن ايجاد كرد خون او تفسير اين اسرار كرد ملت خوابيده را بيدار كرد
“Until the Day of Resurrection, he uprooted tyranny; The wave of his blood created a flourishing garden. His blood explained these mysteries; It awakened a nation that had fallen asleep.”
All this emphasis upon holding gatherings of mourning for him is so that the Islamic world may become acquainted with the life-giving school of al-Imam Husain (a.s.) and follow his path:
از حسين اكتفا به نام حسين نبود در خور مقام حسين بلكه بايد كه خلق دريابند علت اصلي قيام حسين [22]
“It is not befitting of the station of Imam Husain (a.s.) That one should be satisfied merely with the name of Imam Husain (a.s.). Rather, people must understand The true reason for the uprising of Imam Husain (a.s.).”
Muhammad Ali Jinnah, the Quaid-e-Azam and founder of Pakistan, says:
“There is no example of courage in the world superior to that which Imam Husain (a.s.) demonstrated through sacrifice and selflessness. In my opinion, all Muslims should take this martyr, who sacrificed himself in the land of Iraq, as their example and follow him.” [23]
امت اسلامي براي مبارزه با سيطرهي ابرقدرتها هيچ راهي به جز پيروي از سالار شهيدان ندارند، كه هرگز بدون جانبازي و فداكاري به آرمانهاي مقدس اسلامي و انساني خود نخواهند رسيد، و آنرا بايد در مكتب امام حسين آموخت: [ صفحه 35] ز سربازي سرافرازي بود آزاد مردان را سرافرازي و سربازي ز شاه كربلا آموزحسينآسا به رفع فتنهي بيگانگان برخيز شعار آشنائي با خدا از آشنا آموز [24] .امام حسين عملا به جهانيان آموخت كه مرگ شرافتمندانه از زندگي در زير يوغ ستمگران شايستهتر است:بزرگ فلسفهي قتل شاه دين اينست كه مرگ سرخ به از زندگي ننگين است [25] .امام حسين (عليهالسلام) عملا به جهانيان اثبات كرد كه حق همواره ثابت و پابرجاست و باطل سرانجام محكوم به فنا و نابودي است:بيدادگران را اثري نيست به عالم زنده است حسين بن علي آن حق مطلق [26] .ظواهر امر در عاشورا نشان ميداد كه پس از غروب خورشيد امامت، ديگر هيچ نام و نشاني از او بر جاي نخواهد ماند و دشمن خونآشامش بر اريكهي قدرت تكيه كرده به دور از هيچ مزاحم و مانعي به خواستههاي خود خواهد رسيد، ولي در اندك مدتي ابرهاي تيره و تار كنار رفت و سيماي پرفروغ امام حسين براي دوست و دشمن روشن شد، و از دشمنان - به ظاهر پيروز -نام و نشاني جز براي لعن و نفرين باقي نماند:دشمنت كشت ولي نور تو خاموش نگشت آري آن جلوه كه فاني نشود نور خداستنه بقا كرد ستمگر، نه به جا ماند ستم ظالم از دست شد و پايهي مظلوم به جاست [27] . [ صفحه 36] تنها شيعيان و يا فرقههاي اسلامي نيستند كه نهضت حسيني را چنين ارزيابي ميكنند، بلكه بيگانگان درد آشنا نيز به پيروزي امام حسين و شكست يزيد اعتراف كردهاند، كه از آن جمله است «توماس كارلايل» مورخ و فلسوف شهير انگليسي، كه مينويسد:«شهداي كربلا با عمل خود روشن كردند كه تفوق عددي در جائي كه حق با باطل روبهرو ميشود اهميتي ندارد، پيروزي حسين (عليهالسلام) با وجود اقليتي كه داشت باعث شگفتي منست». [28] .البته جاي هيچ شگفتي نيست، زيرا هميشه حق برباطل چيره است:در نبرد حق و باطل سر فراز آمد حسين عاقبت بر ظلمت شب چيره شد نور سحر[29]
The Islamic Ummah has no path for combating the domination of the superpowers except by following the Master of the Martyrs (a.s.), for they will never attain their sacred Islamic and human ideals without sacrifice and selflessness, and this lesson must be learned from the school of Imam Husain (a.s.):
ز سربازي سرافرازي بود آزاد مردان را سرافرازي و سربازي ز شاه كربلا آموز حسينآسا به رفع فتنهي بيگانگان برخيز شعار آشنائي با خدا از آشنا آموز [24]
“For free and noble men, honor comes through sacrifice; Learn honor and sacrifice from the King of Karbala. Rise like Imam Husain (a.s.) to remove the corruption of strangers; Learn the slogan of familiarity with God from the One who truly knows Him.”
Imam Husain (a.s.) practically taught humanity that an honorable death is more worthy than a life lived under the yoke of tyrants:
بزرگ فلسفهي قتل شاه دين اينست كه مرگ سرخ به از زندگي ننگين است [25]
“The greatest philosophy behind the slaying of the King of Religion is this: That a crimson martyrdom is better than a life of disgrace.”
Imam Husain (a.s.) practically proved to the world that truth remains firm and enduring, while falsehood is ultimately condemned to annihilation and destruction:
بيدادگران را اثري نيست به عالم زنده است حسين بن علي آن حق مطلق [26]
“The oppressors leave no lasting trace in the world; Living still is Imam Husain (a.s.) ibn Ali (a.s.), that Absolute Truth.”
Outwardly, on the day of Ashura it appeared that after the setting of the sun of Imamate, no trace or sign of him would remain, and that his bloodthirsty enemy would sit firmly upon the throne of power and attain his desires without any obstacle or opposition.
Yet in a short time, the dark clouds dispersed, and the radiant face of Imam Husain (a.s.) became clear to both friend and foe. As for his enemies—the seemingly victorious ones—nothing remained of them except curses and condemnation:
دشمنت كشت ولي نور تو خاموش نگشت آري آن جلوه كه فاني نشود نور خداست نه بقا كرد ستمگر، نه به جا ماند ستم ظالم از دست شد و پايهي مظلوم به جاست [27]
“Your enemy killed you, yet your light was never extinguished; Indeed, that radiance which never perishes is the Light of God. Neither did the oppressor endure, nor did oppression remain; The tyrant vanished, while the station of the oppressed remained firm.”
[ صفحه 36]
It is not only the Shi‘ah or the various Islamic sects who evaluate the Husaini movement in this manner. Even fair-minded non-Muslims have acknowledged the victory of Imam Husain (a.s.) and the defeat of Yazid.
Among them is Thomas Carlyle, the famous English historian and philosopher, who writes:
“The martyrs of Karbala demonstrated through their actions that numerical superiority has no importance when truth confronts falsehood. The victory of Imam Husain (a.s.), despite the small number of his followers, is something that astonishes me.” [28]
There is, however, nothing astonishing about this, for truth is always victorious over falsehood:
در نبرد حق و باطل سر فراز آمد حسين عاقبت بر ظلمت شب چيره شد نور سحر
“In the battle between truth and falsehood, Imam Husain (a.s.) emerged triumphant; In the end, the light of dawn overcame the darkness of the night.”
سالار شهيدان اقيانوس ناپيدا كرانهايست كه خورشيد همهي معيارهاي انساني از يكسو در آن ميدمد، و از سوئي در آن غروب ميكند. واژههائي چون: فداكاري، جانبازي، پاكبازي، سرفرازي، رادمردي، جوانمردي، شهامت و شجاعت، در راستاي تاريخ مصداقهاي بيشماري داشتند ولي بيگمان بر قامت سالار شهيدان از همه راستتر و در سرشت او از همه استوارتر بودند.هر سخني كه دربارهي او گفته شود جز سخن پردازي و ترتيب الفاظ نيست، كه فضائل او نوعي بيهمتاست.او وارث شجاعت و سلحشوري پدر بزرگوارش حيدر كرار، و وارث فضائل و كمالات پيامبران عظام از ابوالبشر حضرت آدم، تا اشرف كائنات حضرت ختمي مرتبت (صلي الله عليه و آله) بود.او انسان كامل و شخصيت بيمانند دوران بود كه در دانش و بينش از همه پيشتر، در [ صفحه 37] اطاعت و عبادت حق از همه پيشروتر، و در شجاعت و شهامت از همه پيشتازتر بود.هيچ نويسندهي چيرهدستي توان آنرا ندارد كه شرح فداكاريها و جانبازيهاي آن اسوهي صفا و وفا را ترسيم نمايد.هر نويسندهي تلاشگر و محقق فرزانهاي كه قلم به دست گرفته، در محدودهي معلومات و قدرت علمي خود به نگارش حوادث كربلا پرداخته، برجستهترين تابلو و زيباترين سرلوحهي اثر خود را ترسيم فداكاريهاي سالار شهيدان اختصاص داده، و كتاب خود را با يكدنيا عذر تقصير به پيشگاه آن بزرگ نامور تاريخ تقديم نموده است.تعداد آثار ارزشمندي كه محققان بزرگ و مؤلفان سترگ در پيرامون زندگي سالار شهيدان و نهضت خونين كربلا به رشتهي تحرير درآوردهاند، برون از شمار است و، و نام آنها در اين صفحات نميگنجد.برخي از اين محققان به همهي ابعاد زندگي آن اسوهي تاريخ اشاره كردهاند، برخي پيرامون فضائل بيشمار و مناقب بيكران آن حضرت سخن گفتهاند، گروهي به تحليل نهضت عاشورا پرداختهاند، عدهاي فداكاريهاي آن سرور را در محدودهي توان خود ترسيم كردهاند، جمعي پيرامون اصحاب باوفا و ياران باصفايش گفتگو كرده، جمعي ديگر خطبههاي آتشين و سخنان دلنشين حضرتش را گرد آوردهاند.برخي آثار شگفت مجالس عزاداري را تشريح كرده، برخي ديگر بر شمارش شاعران نغمه سرايش همت گماشتهاند، عدهاي در فضائل گريه بر آن قتيل العبرات آثار محققانهاي نوشته، گروهي آثار شگفت مداومت بر زيارت عاشورا را گرد آورده، گروهي ديگر حقوق بيشمار سالار شهيدان را بر امت اسلامي در حد توان خود بر شمردهاند.در اين ميان فقيهي بزرگ، محققي سترگ، دانشمندي گرانمايه، علامهاي فرزانه، در ميان ابعاد مختلف شئون حسيني، ويژگيهاي او را برگزيده، در پيرامون «خصائص امام حسين (عليهالسلام)» تأليفي گرانسنگ، و كتابي گرانقدر از خود به يادگار نهاده است.او نابغهي زمان، علامهي دوران، آيت بزرگ حق، مرحوم «شيخ جعفر شوشتري» [ صفحه 38] است و كتاب «خصائص الحسين و مزايا المظلوم» نام دارد.اگر بخواهيم عظمت روحي و وسعت علمي و ديگر فضائل برجستهي مؤلف را بازگو كنيم خود كتاب مستقلي ميشود، از اين رو در اين زمينه بحث نميكنيم، و به نوشتاري كه توسط نويسندهي ارزشمند استاد محدث شوشتري در اين رابطه تقديم ميگردد بسنده ميكنيم.و اگر بخواهيم مزاياي اين كتاب را ارزيابي كنيم آن نيز نيازمند تحقيق گستردهايست، كه در اين زمينه نيز به مقدمهي كوتاه و ارزشمند آيتالله جزائري (مد ظله) اكتفا ميكنيم و فقط نكاتي را يادآور ميشويم:مرحوم شوشتري درصدد احصاء خصايص امام حسين (عليهالسلام) برآمده، عناوين اصلي آنها را بيش از 300 خصيصه يافته است كه اين خصيصهها در ميان اولين و آخرين به آنحضرت اختصاص داشته است.مؤلف اين خصيصهها را در 30 بخش به رشتهي تحرير درآورده، دوازده بخش آنرا به عنوان جلد اول خصايص به پايان رسانيده و از جلد دوم آن هيچ گزارشي در كتابنامهها و فهرستها به دست ما نرسيده است.پس آنچه به عنوان «الخصائص الحسينيه» در دست داريم جلد اول آن و در 12 بخش ميباشد، و اگر روزي جلد دوم آن يافت شود شامل 18 بخش خواهد بود. [ صفحه 39]
The Master of the Martyrs (a.s.) is a shoreless ocean, into which the sun of all human virtues rises from one side and sets on the other.
Words such as sacrifice, selflessness, devotion, honor, nobility, chivalry, courage, and bravery have had countless manifestations throughout history, yet beyond doubt they were more fittingly embodied in the person of the Master of the Martyrs (a.s.) than in anyone else, and were more firmly rooted in his very nature.
Whatever may be said about him is merely an arrangement of words and eloquent speech, for his virtues belong to a category without equal.
He was the heir to the courage and valor of his noble father, Haydar al-Karrar, and the inheritor of the virtues and perfections of the great Prophets, from the Father of Humanity, Prophet Adam (a.s.), to the Noblest of Creation, the Seal of the Prophets, Muhammad (s.a.w.a.).
He was the Perfect Human Being and the unparalleled personality of his age, foremost of all in knowledge and insight, foremost of all in obedience and worship of God, and foremost of all in courage and heroism.
No masterful writer possesses the ability to fully portray the sacrifices and acts of selflessness of that exemplar of purity and loyalty.
Every diligent author and every distinguished researcher who has taken up the pen has, according to the limits of his knowledge and scholarly ability, written about the events of Karbala. Each has dedicated the finest tableau and the most beautiful portion of his work to depicting the sacrifices of the Master of the Martyrs (a.s.), and has presented his book before that great luminary of history with profound humility and apology for his shortcomings.
The number of valuable works that great scholars and eminent authors have written concerning the life of the Master of the Martyrs (a.s.) and the bloody uprising of Karbala is beyond calculation, and their names cannot be contained within these pages.
Some researchers have discussed all dimensions of the life of that exemplar of history. Some have written about his innumerable virtues and boundless merits. Others have analyzed the movement of Ashura. Some have portrayed the sacrifices of that noble master to the best of their ability. Some have discussed his loyal companions and devoted supporters, while others have gathered his fiery sermons and captivating speeches.
Some have explained the astonishing effects of mourning gatherings, while others have devoted themselves to cataloguing the poets who sang in his praise. Some have written scholarly works concerning the virtues of weeping for that Qateel al-abraat (the one slain whose remembrance brings tears), while others have compiled the extraordinary effects of constant recitation of Ziyarat Ashura. Yet others have enumerated, as far as they could, the countless rights that the Master of the Martyrs (a.s.) holds over the Islamic Ummah.
Among all of these, a great jurist, an eminent scholar, a distinguished intellectual, and a learned sage chose from among the various dimensions of the Husaini legacy to focus on his unique characteristics. He left behind a precious work and a valuable book concerning the “Khasaaes” (special characteristics) of Imam Husain (a.s.).
He was the genius of his age, the great scholar of his era, a mighty sign of God, the late Shaykh Ja‘far Shushtari (r.a.), and the name of his book is «Khasaaes al-Husain wa mazaayaa al-mazloom».
If we were to describe the spiritual greatness, vast knowledge, and other outstanding virtues of the author, it would itself require an independent volume. Therefore, we shall not enter into that discussion here and will suffice with the account presented by the esteemed scholar, Ustad Muhaddith Shushtari, concerning him.
Likewise, if we wished to evaluate the merits of this book, that too would require extensive research. Therefore, in this matter as well, we suffice with the brief and valuable introduction of Ayatullah al-Jaza’iri (may his shadow endure), and merely mention a few points:
The late Shaykh Shushtari set out to enumerate the special characteristics of Imam Husain (a.s.) and identified more than three hundred principal characteristics that are unique to him among all the earlier and later figures.
The author arranged these characteristics into thirty sections. He completed twelve of them as the first volume of al-Khasa’is, but no report concerning the second volume has reached us through bibliographies or catalogues.
Therefore, what is presently available under the title «Khasaaes al-Husainiyah» is only the first volume, consisting of twelve sections. If the second volume is ever discovered, it will contain the remaining eighteen sections.
[ صفحه 39]