Around the Kaʿbah and Karbala there are several honored and revered stations

در اطراف كعبه و كربلا چند مقام معظم محترم است

سي و ششم: در اطراف كعبه چند مقام معظم محترم است، مانند مني، و مشعر، و عرفات، و صفا، و مروه، و در اطراف قبر حسين (عليه‌السلام) نيز چند مقام معظم است، مانند قتلگاه آن حضرت، و محل قتل شهداء، و علي‌اكبر، چون سبب شرافت مني به واسطه‌ي آن است كه محلي است كه ابراهيم اسمعيل را خوابانيد به جهت كشتن، و محل شهادت حسين (عليه‌السلام) و علي و عبدالله و عباس و قاسم از آن اشرف است، و اگر [ صفحه 390] شرافت مني به سبب اين است كه محل ذبح اضحيه و هدي است، پس محل ذبح قربانيهاي الهي كه پيغمبر (صلي الله عليه و آله) فرمود در حق ايشان كه: سادات شهداي امت منند [1211] اشرف از مني خواهد بود، و شرف مشعرالحرام به جهت آن است كه ابراهيم در آن جا به خواب ديد كه مأمور است به ذبح فرزندش، و مكاني كه حضرت حسين (عليه‌السلام) در بيداري فرزندش را در آن كشته ديد، افضل خواهد بود.سي و هفتم: خداوند مقرر فرمود كه: حضرت ابراهيم مؤذن و داعي به سوي خانه باشد، پس آن جناب بر مقام برآمد، و ندا كرد كه بيا به سوي حج، و مؤذن و داعي به سوي حسين (عليه‌السلام) حبيب خدا به امر الهي، كه فرمود: (قل لا اسئلكم عليه اجرا الا المودة في القربي): [بگو: من در برابر اداي رسالت پاداشي جز محبت خويشاوندان نمي‌خواهم]. [1212] .پس آن جناب بر منبر برآمد، و مكرر فرمود: اي مردم من دو چيز نفيس يا سنگين در ميان شما مي‌گذارم، كتاب خدا و عترت من، و ندا نمود به سوي ياري حسين (عليه‌السلام) و محبت او چندين مرتبه، چنانكه حذيفة بن اليمان روايت نموده، كه گفت: شنيدم حضرت رسول در حالتي كه دست حسين (عليه‌السلام) را گرفته بود، مي‌فرمود: ايها الناس اين است حسين بن علي (عليه‌السلام) او را بشناسيد،به خدا قسم كه او در بهشت است، و دوستان او در بهشتند، و دوستان دوستانش در بهشتند. [1213] .و خود آن جناب نيز چندين مرتبه ندا نمود، و دعوت كرد مردم را به سوي ياري خود، در مدينه، و مكه، و مابينهما، و در كربلا، به طريق خطبه، و استنصار، و استغاثه، و داعيه پس اجابتش نمودند پياده، و سواره، و ياريش نمودند، مانند شيعيان كه آرزو مي‌كنند شهادت در ركابش را، و بعض زوار و گريه كنندگان.سي و هشتم: از احترامات كعبه‌ي معظمه فرستادن هدي است به سوي آن از گوسفند و [ صفحه 391] شتر، و تعظيم حسين (عليه‌السلام) از آن عظيم‌تر است، كه خداوند امر نمود آهو را كه بچه‌ي خود را به جهت آن جناب ببرد پيش از آن كه اشك از ديده‌ي او جاري شود، چنانكه مروي است كه روزي اعرابي بچه آهوئي هديه از براي پيغمبر (صلي الله عليه و آله) خدا آورد، و عرض كرد كه: اين را صيد كرده‌ام، و از براي فرزند تو حسن (عليه‌السلام) و حسين (عليه‌السلام) آورده‌ام، حضرت قبول فرمود، و دعاي خير در حق او نمود، و چون امام حسن (عليه‌السلام) در آن جا حاضر بود، حضرت آن را به او عطا كرد، ساعتي بعد حسين (عليه‌السلام) آمد، ديد برادرش بچه آهوئي دارد و با او بازي مي‌نمايد، عرض كرد: يا جداه به برادرم بچه آهو دادي، و به من ندادي: و مكرر كرد اين سخن را، و پيغمبر خدا او را تسلي مي‌داد، و با او ملاطفت مي‌نمود تا اينكه نزديك شد به گريه افتد. ناگاه صداي هاي و هوي از در مسجد بلند شد، ديدند آهوئي با بچه‌اش داخل مسجد شد، و از عقب ايشان گرگي است كه ايشان را مي‌راند به سوي پيغمبر (صلي الله عليه و آله) تا اينكه به خدمت آن حضرت رسانيد، پس آهو به سخن درآمد، و عرض كرد: يا رسول‌الله دو بچه داشتم،يكي را صياد صيد نمود، و به خدمت رسانيد، ديگري از براي من باقي بود، و به آن دلخوش بودم، و الآن او را شير مي‌دادم، ناگاه صدائي شنيدم، كه شخصي مي‌گفت: بشتاب اي آهو، و بچه‌ي خود را به پيغمبر (صلي الله عليه و آله)برسان به سرعت، زيرا كه حسين (عليه‌السلام) در نزد آن جناب ايستاده، و نزديك است به گريه افتد، و تمام ملائكه سرهاي خود را بلند كرده‌اند از محل عبادت خود، و اگر حسين (عليه‌السلام) گريه كند، ملائكه مقربين بگريه مي‌افتند، و صدائي شنيدم، كه اي آهو بشتاب پيش از آنكه اشك بر صورت حسين (عليه‌السلام) جاري گردد، و الا اين گرگ را بر تو مسلط مي‌كنم، كه تو را با بچه‌ات بخورد، پس اينك بچه‌ام را به خدمت آوردم از راه بسيار دور، و زمين در زير پاهاي من پيچيده مي‌شد، تا اينكه به زودي به خدمت رسيدم، و حمد مي‌كنم خدا را، كه پيش از جاري شدن اشك بر صورت حسين (عليه‌السلام) آن را رسانيدم، پس صداي تكبير و تهليل از اصحاب بلند شد، و حضرت از براي آهو دعاي خير و بركت نمود، و [ صفحه 392] حسين (عليه‌السلام) بچه آهو را گرفت، و به نزد مادرش برد، و همه مسرور شدند. [1214] .سي و نهم: خداوند مقرر نموده است از براي حج بهترين ماههاي حرام را، و آنرا مخصوص گردانيد، علاوه بر آن كه ايام سال را براي عمره قرار داد، و از براي زيارت حسين (عليه‌السلام) نيز همان وقت را معين، بلكه ابتدا نظر به زوار آن جناب مي‌نمايد پيش از آن كه نظر به اهل عرفات كند، علاوه بر اوقات شريفه كه از براي زيارت بالخصوص مقرر نموده، با اينكه زيارت مطلقه را هم در تمام اوقات سال قرار داده. [1215] .

Around the Kaʿbah and Karbala there are several honored and revered stations

Thirty-sixth: Around the Kaʿbah there are several revered and honored places, such as Mina, Mashʿar, ʿArafat, Safa, and Marwah.

Likewise, around the grave of al-Imam Husain (a.s.) there are several honored places, such as the place of his martyrdom (qatlgaah), the places where the martyrs were killed, and the grave of ʿAli al-Akbar (a.s.).

For the nobility of Mina arises from the fact that it was the place where Ibrahim (a.s.) laid down Ismaʿil (a.s.) in preparation for sacrificing him.

But the place of the martyrdom of al-Imam Husain (a.s.), ʿAli (a.s.), ʿAbdullah (a.s.), al-ʿAbbas (a.s.), and al-Qasim (a.s.) is more noble than that.

And if

[ صفحه 390]

the nobility of Mina is due to it being the place where sacrificial animals and offerings are slaughtered, then the place where the Divine sacrifices were slaughtered—those regarding whom the Holy Prophet (s.a.w.a.) said:

“They are the masters of the martyrs of my nation” [1211]

—is more noble than Mina.

And the nobility of al-Mashʿar al-Haram is due to the fact that Ibrahim (a.s.) saw in a dream there that he had been commanded to sacrifice his son.

Therefore, the place where al-Imam Husain (a.s.) saw his son slain while awake is more excellent.

Thirty-seventh: Allah appointed Ibrahim (a.s.) to be the caller and inviter to His House.

Thus he stood upon the Maqam and proclaimed:

“Come to the Hajj.”

And the caller and inviter toward al-Imam Husain (a.s.) was the Beloved of Allah (s.a.w.a.) by Divine command, as Allah said:

﴿قُلْ لَا أَسْأَلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْرًا إِلَّا الْمَوَدَّةَ فِي الْقُرْبَى﴾

“Say: I do not ask of you any reward for it except love for my near relatives.” (Surah al-Shura 42:23) [1212]

Thus the Holy Prophet (s.a.w.a.) ascended the pulpit and repeatedly said:

“I leave among you two precious and weighty things: the Book of Allah and my Ahl al-Bayt.”

And he repeatedly called people toward helping al-Imam Husain (a.s.) and loving him.

As Hudhayfah ibn al-Yaman narrated:

“I heard the Messenger of Allah (s.a.w.a.) while holding the hand of al-Imam Husain (a.s.) saying:

‘O people! This is al-Imam Husain (a.s.) ibn ʿAli (a.s.). Know him well.

By Allah, he is in Paradise, his lovers are in Paradise, and the lovers of his lovers are in Paradise.’” [1213]

And al-Imam Husain (a.s.) himself also called and invited people many times to support him—in Madinah, in Makkah, between the two, and in Karbala—through sermons, calls for assistance (Istinsaar), please for help (Istighaasa), and invitations.

Some responded to him on foot and some on horseback and supported him.

Likewise are the Shiʿah who long for martyrdom in his company, and some of the visitors and weepers for him.

Thirty-eighth: Among the honors of the Noble Kaʿbah is the sending of sacrificial offerings (hadya) to it from sheep and camels.

But honoring al-Imam Husain (a.s.) is greater than that.

For Allah commanded a gazelle to bring her young one to him before tears could flow from his eyes.

As it is narrated that one day a Bedouin presented a young gazelle to the Messenger of Allah (s.a.w.a.) and said:

“I captured this and have brought it as a gift for your sons al-Hasan (a.s.) and al-Imam Husain (a.s.).”

The Holy Prophet (s.a.w.a.) accepted it and prayed for blessings upon him.

Since Imam al-Hasan (a.s.) was present at that time, he gave the gazelle to him.

A short while later al-Imam Husain (a.s.) arrived and saw that his brother had a young gazelle and was playing with it.

He said:

“O grandfather! You gave my brother a young gazelle, but you did not give one to me.”

And he repeated these words several times.

The Messenger of Allah (s.a.w.a.) sought to console him and showed him affection until he was close to tears.

Suddenly loud cries were heard at the entrance of the mosque.

They saw a gazelle entering the mosque with her young one, while a wolf behind them was driving them toward the Prophet (s.a.w.a.) until they reached him.

Then the gazelle spoke and said:

“O Messenger of Allah! I had two young ones.

A hunter captured one of them and brought it to you.

The other remained with me and was my comfort.

I was nursing it when suddenly I heard a voice saying:

‘Hurry, O gazelle! Bring your young one quickly to the Prophet (s.a.w.a.), for al-Imam Husain (a.s.) is standing before him and is close to weeping.

All the angels have raised their heads from their places of worship.

If al-Imam Husain (a.s.) weeps, the near angels will also weep.’

And I heard another voice saying:

‘Hurry, O gazelle, before tears flow upon the face of al-Imam Husain (a.s.), otherwise I shall unleash this wolf upon you so that it devours you and your young one.’”

“So I have brought my young one from a great distance.

The earth folded beneath my feet so that I might quickly arrive.

I praise Allah that I reached here before tears flowed upon the face of al-Imam Husain (a.s.).”

Then the companions raised their voices in taqbeer and tehleel.

The Holy Prophet (s.a.w.a.) prayed for blessings and goodness upon the gazelle.

[ صفحه 392]

Al-Imam Husain (a.s.) took the young gazelle and brought it to its mother.

All were delighted. [1214]

Thirty-ninth: Allah appointed for the Hajj the most excellent of the sacred months and distinguished them, in addition to making all the days of the year suitable for ʿUmrah.

Likewise, for the visitation of al-Imam Husain (a.s.) He designated those same times.

Indeed, He first looks toward the visitors of that noble Imam (a.s.) before looking toward the people standing at ʿArafat.

This is in addition to the specially honored times that have been designated specifically for his visitation, while at the same time making unrestricted visitation (al-ziyaarah al-mutlaqah) permissible throughout the entire year. [1215]